عشق تمرین گوش دادن است

یکی از بزرگترین هدایایی که می توانیم به خود بدهیم این است که تمرین عشق به خود را توسعه دهیم. عشق با ایجاد مهارت هایی برای حفظ سیستم عصبی حتی در مواجهه با چالش و عدم اطمینان رشد می کند. تمرین انعطاف پذیری بیشتری برای اهداف کوتاه مدت و بلند مدت ایجاد می کند و ما را به هدفمان متصل می کند. عشق محل ملاقات صلح و عمل است. عشق با گوش دادن شروع می شود.

عشق هماهنگی است، هارمونی سلولی

به اتفاقی در زندگی خود فکر کنید که احساس می کنید درک و پذیرفته شده اید. شاید زمانی بود که در آینده نگران چیزی بودید. یا شاید درد یک اشتباه را بیشتر از آنچه می خواستید تحمل کردید. شما انتخاب کرده اید که حقیقت خود را به این شخص بگویید – احساسات و ترس های خود را به او بگویید. آن‌ها می‌نشستند و گوش می‌دادند تا اینکه شما چیزی برای گفتن نداشتید، به‌جای اینکه سعی کنید به شما بگویند که از پس آن برآیید یا به شما توصیه کنند که چگونه چیزی را اصلاح کنید. “به نظر می رسد در حال حاضر همه چیز برای شما سخت است. از اینکه این مطلب را با من به اشتراک گذاشتید متشکرم.”

همانطور که این را می خوانید و در مورد آن فکر می کنید، تصور کنید که شنیده شدن چه حسی در بدن شما دارد. احساسی را که تجربه کردید تجسم کنید – شاید این احساس جریان و سبکی بیشتر بود – به گونه ای که انگار وزنه ای از روی سینه شما برداشته شده است. گیرنده بیان شما محیطی ایجاد کرده است که به احساسات شما احترام می گذارد. و اغلب گوش دادن کافی است. گوش دادن نوعی عشق است.

عشق هماهنگی سلولی است.

عشق هماهنگی سلولی است. ما از تریلیون ها سلول ارتباطی تشکیل شده ایم. موادی که به عنوان هورمون ها و انتقال دهنده های عصبی شناخته می شوند از طریق عروق خونی و اعصاب منتقل می شوند. تقریباً هر سلول بدن دارای گیرنده های کورتیزول است. کورتیزول یک هورمون استرس است که بدن را برای حمله، دفاع، حفظ انرژی یا پنهان شدن (جنگ، ترس، یخ زدن یا سفید شدن) آماده می کند. غدد فوق کلیوی این ماده را همراه با اپی نفرین و نوراپی نفرین ترشح می کنند تا بدن را برای مقابله با چیزی که در حال حاضر در راه است آماده کند. عامل استرس زا. یک عامل استرس زا چیزی است که در لحظه، واقعی یا درک شده، توجه ما را به خود جلب می کند. حتی یک فکر هم می تواند ما را اسیر کند.

تصور احساس بدنی که هنگام احساس آسیب تجربه می کنید دشوار نیست. این یک تجربه تمام بدن است: افزایش هوشیاری، ضربان قلب سریعتر، تنفس کم عمق و حالت رو به جلو. ممکن است فشار در قفسه سینه یا درد در گردن خود احساس کنید.

حتی ممکن است زمانی که در هنگام خواندن این مطلب به یک عامل استرس زا فکر می کنید متوجه این احساسات شوید. حالا چند نفس کامل بکشید. احساس کنید که چه حسی دارد وقتی نفس قفسه سینه شما را بلند می کند و هوا ریه های شما را منبسط می کند. توجه کنید که چگونه افکار شما با تمرکز بر بدن کاهش می یابد.

تنفس بین اولین واکنش ما به یک عامل استرس زا فاصله ایجاد می کند. اینگونه است که ما شروع به گوش دادن به بدن خود می کنیم. این یک عمل عاشقانه است. تنفس بدن را با اکسیژن تامین می کند. عمل تنفس باعث کاهش ضربان قلب و کاهش فشار خون می شود (مرجع). در حالی که پاسخ استرس و اضطراب با ضربان قلب سریعتر و فشار خون بالاتر همراه است، برعکس با تنفس آهسته اتفاق می افتد که حالت آرامش را ایجاد می کند. در این محیط، تعادل بیشتری بین واکنش پذیری و آرامش وجود دارد – فرآیندی که امکان انعطاف پذیری و خلاقیت را فراهم می کند. این حالت هماهنگی سلولی است.

چگونه خود را بیشتر دوست داشته باشیم؟: با گوش دادن شروع کنید

اگر بتوانیم سیگنال تهدید بالقوه را به سیگنال کنجکاوی آشکار تبدیل کنیم و در عین حال سیستم عصبی خود را به ثبات برگردانیم چه؟ سیگنال ضعیف می شود و ما بازگشت به حالت ثابت را احساس می کنیم. ما می‌توانیم این کار را با نفس عمیق شروع کنیم و قبل از اقدام وقت بگذاریم. ما می‌توانیم این کار را با تعیین مرزهایی برای دیگران در مورد اینکه چه چیزی می‌توانید مسئول باشید و چه چیزی نیست که انرژی صرف کنید، انجام دهیم.

عشق به عنوان تمرین گوش دادن آغاز می شود. تصور کنید با شخصی که جذبش می شوید ملاقات می کنید و بیشتر و بیشتر با او آشنا می شوید و محیطی دلپذیر برای او ایجاد می کنید تا حقیقت خود را بیان کند. همین امر در مورد گوش دادن به خودمان، گوش دادن به بدنمان نیز صدق می کند.

اولین وظیفه عشق گوش دادن است. وقتی بدون قضاوت و با کنجکاوی به خودمان گوش می دهیم، آنچه را که بدنمان در لحظه نیاز دارد باز می کنیم. اگرچه مبارزات ما پاک نمی شود، اما می توانیم خود را با شفقت و پذیرش ملاقات کنیم. گوش دادن درد و رنج را در لحظه کاهش می دهد. پس از آن، درمان می تواند آغاز شود.

تمرین گوش دادن

در اینجا چند چیز وجود دارد که باید در مواقعی که احساس استرس و استرس دارید امتحان کنید:

• گوش کن – زمانی که احساس فشار یا استرس می کنید، بدن خود را برای هر گونه احساس در لحظه اسکن کنید. به دنبال مناطقی باشید که تنش یا فشار بیشتری وجود دارد، مانند قفسه سینه، گردن یا معده.
• نفس بکش – چندین نفس عمیق و آهسته بکشید. ورزش احساسات شما را در لحظه اولویت بندی می کند و به بدن اجازه می دهد تا یکپارچه و تصور کند.
• توجه کنید – از نحوه تغییر بدن از طریق تنفس آگاه باشید. ممکن است متوجه شوید که ابر افکار اسیر از بین می رود. ممکن است متوجه نرم شدن وضعیت بدن و احساس راحتی بیشتر شوید.
• تایید کنید – وقتی از وضعیت آرامش آگاهی پیدا می کنیم، می توانیم توانایی های خود را ابراز کنیم. عمل تأیید مسیری از اعتماد به نفس، انعطاف پذیری و خلاقیت ایجاد می کند. می توانید احساسات خود را با یک جمله قوی تأیید کنید: “من متوجه یک لحظه رنج شدم. از طریق این کار از خودم مراقبت خواهم کرد.” یا “این لحظه را در آغوش می کشم تا ترسم را رها کنم و به جلو بروم.”
• حرکت کنید – حرکت استرس را به شکل قابل هضم تبدیل می کند. تنش روی بدن ما را رها می کند. حرکت اشکال مختلفی دارد. این می تواند بیانیه ای مانند بیانیه بالا باشد. ممکن است شبیه به پیاده روی باشد. یا می تواند خود را در قالب نویسندگی، موسیقی و هنر نشان دهد. زیباترین بخش تمرین محبت آمیز این است که راه های بی حد و حصری برای هدایت انرژی ما به سمت رشد و شکوفایی وجود دارد.

خلاصه

این مقاله یادآوری است که برای دوست داشتن خود ابتدا باید گوش کنیم. عمل گوش دادن، پذیرش بدون قضاوت را پرورش می دهد و هماهنگی را به بدن باز می گرداند. تمرین گوش دادن پاسخ استرس را تثبیت می کند و کانال هایی را برای بیان خلاق باز می کند.