سیستم تنفسی

حنجره اندامی با ساختار پیچیده ای است که عملکرد دوگانه ای را انجام می دهد: به عنوان کانال هوا به ریه ها و کنترل کننده دسترسی به آن و به عنوان اندام صداسازی. صدا با عبور هوا از طریق شکاف ساژیتال ایجاد می شود تارهای صوتی، گلوت این باعث می شود که نه تنها تارهای صوتی، بلکه ستون هوای بالای آنها نیز به لرزه درآید. همانطور که توسط آموزش دیده دیده می شود خوانندگان، این ویژگی را می توان با دقت کنترل و تنظیم کرد. کنترل توسط تعدادی ماهیچه که توسط اعصاب حنجره عصب دهی می شوند به دست می آید.

سلسله مراتب مجاری هوایی تقسیم شده و بخشی از رگ های خونی که به ریه نفوذ می کنند تا حد زیادی ساختار داخلی ریه را تعیین می کند. از نظر عملکردی، سیستم تنفسی داخل ریوی را می توان به سه ناحیه تقسیم کرد، یک ناحیه پروگزیمال، کاملا رسانا، یک منطقه محیطی، کاملاً تبادل گاز، و یک منطقه انتقال بین آنها، که در آن هر دو عملکرد به یکدیگر منتقل می شوند. با این حال، از دیدگاه مورفولوژیکی، تشخیص لوله‌های با دیواره ضخیم و صرفاً رسانای هوا از آن شاخه‌های درخت راه هوایی که ساختاری برای اجازه تبادل گاز طراحی شده‌اند، منطقی است.

طراحی ساختاری درخت راه هوایی از نظر عملکردی مهم است زیرا الگوی انشعاب در تعیین جریان هوا و رسوب ذرات نقش دارد. در مدل سازی درخت راه هوایی انسان، عموماً پذیرفته شده است که راه های هوایی بر اساس قوانین دوگانگی نامنظم منشعب می شوند. دوگانگی منظم به این معنی است که هر شاخه از یک ساختار درخت مانند دو شاخه دختر به یک اندازه ایجاد می کند. با این حال، در یک دوگانگی نادرست، شاخه های دختر می توانند از نظر طول و قطر بسیار متفاوت باشند. مدل‌ها میانگین مسیر از نای به حاشیه ریه را به‌عنوان 24 تا 25 نسل از شاخه‌ها محاسبه می‌کنند. با این حال، مسیرهای فردی می تواند از 11 تا 30 نسل متفاوت باشد.