بر اساس مطالعه روی سلول های سارکوم، کورکومین پروفایل ضد سرطانی متعادلی را نشان می دهد

• این مطالعه دو رده سلولی جوندگان را در مقابل یکدیگر قرار داد- محققان از سلول‌های WEHI-164، یک خط فیبروسارکوم (سرطان بافت همبند) از موش‌ها و سلول‌های L6، یک خط پیش‌ساز عضلانی طبیعی (میوبلاست) از موش‌ها استفاده کردند.

در طول آزمایش‌ها، آنها زنده‌مانی سلول، عملکرد میتوکندری، تولید انرژی، فرآیند پاک‌سازی سلولی، پیری سلولی و فعالیت ژن‌های مرتبط با NF-kB را ردیابی کردند و سپس با آزمایش سمیت کل ارگانیسم به نتیجه رسیدند. پنج ترکیب گیاهی در محدوده‌ای از غلظت‌ها به مدت 24 و 48 ساعت آزمایش شدند.

• قدرت به تنهایی گزینش پذیری را پیش بینی نمی کند- مقادیر IC50 (غلظت ترکیب مورد نیاز برای به نصف رساندن زنده ماندن سلول) محاسبه شد، که در آن عدد کمتر به معنای کارایی بیشتر است. پس از 24 ساعت، کورکومین و CAPE عمدتاً برای خط سرطان سمی بودند، در حالی که بیوکانین A، بربرین و به ویژه کوکوربیتاسین E برای سلول‌های عضلانی طبیعی سمی‌تر بودند.

برای مثال، IC50 24 ساعته کورکومین 29305 میکرومولار در سلول‌های طبیعی در مقابل 14049 در سلول‌های سرطانی بود که نشان می‌دهد برای تأثیرگذاری بر سلول‌های تومور به کمتری نیاز است. تا 48 ساعت، هر ترکیب قوی‌تر شده بود و سلول‌های سرطانی به طور مداوم در برابر اقدامات تاخیری حساس‌تر بودند.

• متابولیسم انرژی جایی بود که سلول های تومور بیشترین آسیب را دیدند – این تیم پتانسیل غشای میتوکندری را اندازه‌گیری کردند که نشان‌دهنده این است که نیروگاه‌های سلول چقدر بار الکتریکی خود را نگه می‌دارند، با استفاده از رنگی به نام JC-1. هر پنج ترکیب این بار را در سلول‌های عضلانی طبیعی کاهش می‌دهند، با کوکوربیتاسین E و بربرین که باعث شدیدترین کاهش می‌شوند.

گویاتر آدنوزین تری فسفات (ATP)، ارز انرژی سلول بود. پس از 48 ساعت، تقریباً 83% تا 92% در سلول‌های سرطانی در مقابل 23% تا 73% در سلول‌های طبیعی کاهش یافت و بربرین باعث کاهش حدود 92% در خط تومور شد. نکته قابل توجه، از دست دادن شارژ غشا و فروپاشی ATP همیشه به طور همزمان حرکت نمی کنند، و نویسندگان را به این نتیجه می رساند که سلول های سرطانی به سادگی کمتر قادر به بازگرداندن تعادل انرژی خود تحت استرس طولانی مدت هستند.

• پیری سلولی در سلول های سرطانی تسریع شد – محققان با استفاده از نشانگری به نام SA-β-گالاکتوزیداز برای نشان‌گذاری سلول‌های پیر (که دائماً در حال تقسیم نیستند)، یک مثبت بودن پایه در سلول‌های سرطانی درمان‌نشده را در حدود 16.5 درصد یافتند. کورکومین این میزان را به 75.56 درصد افزایش داد، بالاترین میزان در گروه، پس از آن بربرین با 69.68 درصد، CAPE با 68.45 درصد، کوکوربیتاسین E با 66.11 درصد و بیوکانین A با 66.02 درصد قرار گرفتند.

در سلول‌های عضلانی نرمال، افزایش‌ها کمتر بود و الگوی استرس ترجیحی تومور را تقویت کرد.

• دو ترکیب جدا شده در سطح ژنتیکی – در سلول های سرطانی، تیم RNA پیام رسان را برای چهار جزء NF-kB و PFKFB3، آنزیمی که گلیکولیز (مسیر انرژی سلول برای سوزاندن قند) را هدایت می کند، پس از درمان با کوکوربیتاسین E و بیوچانین A اندازه گیری کردند.

کوکوربیتاسین E این ژن ها را در طول زمان سرکوب کرد، در حالی که بیوچانین A پس از 48 ساعت بهبود یافت و باعث جهش تقریباً 9 برابری در PFKFB3 شد. توجه داشته باشید که نویسندگان این را به‌عنوان یک مشاهده و نه شواهد یک مکانیسم ارائه کردند، زیرا آنها مستقیماً آنچه را که سنبله PFKFB3 انجام داد، آزمایش نکردند.

• صفحه ایمنی لارو بسیار مهم بود اما عمدا محدود بود – در مدل Galleria mellonella (لارو پروانه مومی)، بربرین با 9 لارو از 10 لارو زنده به بهترین وجه تحمل شد و کورکومین فقط باعث مرگ و میر خفیف شد. CAPE و کوکوربیتاسین E به شدت بقا را کاهش دادند و بیوکانین A بقا را به 2 از 10 در روز اول کاهش داد. بربرین و کورکومین تفاوت معنی‌داری با محلول‌های شاهد نداشتند، در حالی که CAPE، کوکوربیتاسین E و بیوچانین A داشتند.

نویسندگان تاکید می‌کنند که این فقط یک غربالگری اولیه برای سمیت حاد است، نه شواهد ایمنی سیستمیک، و آنها هشدار می‌دهند که این مطالعه دو خط مختلف جوندگان را مقایسه کرد، فعالیت NF-kB را از mRNA به جای پروتئین استنباط کرد و نمی‌تواند جایگزین آزمایش در پستانداران شود.

• کورکومین با بسیاری از مسیرهای سیگنالینگ تعامل دارد – این بررسی توضیح می‌دهد که کورکومین چگونه بر تعدیل‌کننده‌های ایمنی، از جمله سیتوکین‌ها، آنزیم COX-2 و گونه‌های فعال اکسیژن (ROS)، که مولکول‌های حاوی اکسیژن ناپایدار هستند که در التهاب و سیگنال‌دهی سلولی نقش دارند، عمل می‌کند. همچنین نقش کورکومین را در تنظیم فاکتورهای رشد، پروتئین کینازها و مسیرهای سیگنالینگ مانند NF-kB، JNK و STAT3 گزارش می‌کند.

• اثر مهاری کورکومین بر NF-kB یک یافته عود کننده است – NF-kB یک فاکتور رونویسی است که به کنترل بیان پروتئین های مرتبط با التهاب و پیشرفت سرطان کمک می کند. طبق بررسی، کورکومین یک اثر مهاری بر مسیر وابسته به NF-kB دارد، که در مدل‌های آزمایشگاهی با سرکوب رشد سلول‌های تومور و القای آپوپتوز، فرآیندی از مرگ برنامه‌ریزی‌شده سلولی همراه است.

این بررسی همچنین خاطرنشان می‌کند که کورکومین می‌تواند چندین نوع سلول ایمنی را تعدیل کند و می‌تواند فعال شدن NLRP3 التهابی، بخشی از سیستم ایمنی ذاتی را سرکوب کند و منجر به کاهش ترشح سیگنال التهابی IL-1β شود.

• این ترکیب در طیف وسیعی از سرطان‌ها، عمدتاً در سلول‌ها و حیوانات مورد مطالعه قرار گرفته است. این بررسی سرطان‌های ریه، سینه، پروستات، مغز، لوزالمعده، معده و خون را بررسی می‌کند و اثرات چند هدفه کورکومین را در هر کدام شرح می‌دهد. به عنوان مثال، در رده‌های سلولی سرطان سینه، کورکومین برای سرکوب انتقال هسته‌ای NF-kB و در سلول‌های سرطان ریه در مسیر Wnt/β-catenin عمل می‌کند.

این بررسی به دقت توجه دارد که بیشتر این یافته‌ها از کار آزمایشگاهی یا حیوانی به دست می‌آیند و مکرراً کورکومین را به‌عنوان یک ترکیب تحقیقاتی به‌جای یک درمان شناخته‌شده معرفی می‌کنند.

• آزمایشات اولیه انسانی فعالیت را نشان می دهد اما مقدماتی باقی می ماند – در یک مطالعه فاز 2 که توسط محققان ذکر شد، 21 بیمار مبتلا به سرطان لوزالمعده پیشرفته روزانه 8 گرم کورکومین خوراکی به مدت 8 هفته دریافت کردند. دو بیمار شواهد بالینی فعالیت بیولوژیک را نشان دادند، یکی از آنها بیماری را برای بیش از 18 ماه پایدار نگه داشت و دیگری پسرفت تومور مختصر اما قابل توجهی را تجربه کرد.

یک مطالعه فاز 1 با ترکیب کورکومین با داروی شیمی درمانی دوستاکسل در سرطان پستان پیشرفته گزارش داد که 6 گرم در روز همراه با دوستاکسل استاندارد امکان پذیر بوده و به طور کلی به خوبی تحمل می شود. به عنوان یک کارآزمایی در مراحل اولیه، برای ارزیابی ایمنی و دوز طراحی شده بود، نه برای تعیین اثربخشی.

مؤسسه ملی سرطان (NCI) نیز توجه محتاطانه ای را ارائه می دهد. NCI در بررسی شواهد خود گزارش داد که نتایج حاصل از آزمایشات فاز اولیه کورکومین در پیشگیری شیمیایی از سرطان روده بزرگ، دهان و کبد “به نظر امیدوارکننده به نظر می رسد.” با این حال، آن‌ها خاطرنشان می‌کنند که این نتایج مطالعات اولیه «نیاز به تأیید در مطالعات قوی برای ارزیابی ایمنی و اثربخشی آن‌گونه که با تعدیل نتایج بالینی نشان داده می‌شود، است».⁷

همان بررسی به دقت بیان می کند که شواهد “در حال حاضر برای توصیه محصولات حاوی کورکومین برای درمان سرطان کافی نیست.”

• مشخصات ایمنی به طور کلی مطلوب است، با اقدامات احتیاطی خاص – کورکومین توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) به عنوان “به طور کلی ایمن” شناخته شده است، نامگذاری که نشان دهنده وضعیت آن به عنوان یک ماده غذایی به جای تایید به عنوان یک درمان سرطان است.با در نظر گرفتن این تمایز، مطالعات افزایش دوز ذکر شده در بررسی نشان داد که مصرف حداکثر 12 گرم در روز هیچ اثر مضری ندارد.

در یک مطالعه جداگانه روی بیماران مبتلا به تومورهای جامد، کورکومین مصرف شده به مدت هشت هفته با 900 میلی گرم (میلی گرم) در روز نیز به خوبی تحمل شد و ناراحتی خفیف دستگاه گوارش تنها اثر گزارش شده بود.

با این حال، بررسی به چند هشدار اشاره می کند.کورکومین دارای فعالیت شلات کننده آهن قوی است که باعث کاهش آهن در موش های جوان می شود، دارای خواص ضد انعقادی است که می تواند زمان خونریزی را طولانی کند و می تواند برخی از آنزیم های سیتوکروم P450 را مهار کند، به این معنی که می تواند با برخی درمان ها تعامل داشته باشد.کلینیک مایو همچنین در مورد مصرف کورکومین احتیاط می کند، زیرا ممکن است بر اثربخشی “برخی داروها، از جمله برخی داروهای شیمی درمانی” تأثیر بگذارد.⁸

• فراهمی زیستی ضعیف مانع اصلی است – این بررسی همچنین به مضرات کورکومین مانند حلالیت ضعیف در آب، جذب کم و متابولیسم سریع اشاره می کند، به طوری که حتی با 12 گرم در روز، فراهمی زیستی آن بسیار ضعیف باقی می ماند.

در یک مطالعه، کورکومین آزاد تنها در پلاسمای 1 نفر از 12 داوطلب پس از دوز 10 تا 12 گرمی قابل تشخیص است. محققان فرمول‌بندی‌هایی مانند میسل، نانوذرات و حامل‌های مبتنی بر لیپید را برای افزایش جذب ایجاد کرده‌اند و بررسی گزارش می‌دهد که این رویکردها می‌توانند به افزایش سطح پلاسما کمک کنند.

1. سلول های خود را به سوخت مورد علاقه خود تغذیه کنید – گلوکز، نه چربی، سوخت ایده‌آلی است که سلول‌های شما به بهترین شکل با آن کار می‌کنند، و گرسنگی مزمن بدن شما از کربوهیدرات‌ها می‌تواند منجر به کاهش استرس و کاهش تولید انرژی در سطح سلولی شود. اگر یک بزرگسال معمولی هستید، تقریباً 250 گرم کربوهیدرات هدف در روز را هدف قرار دهید و اگر بسیار فعال هستید، بیشتر از آن استفاده کنید. میوه های کامل و برنج سفید خوب پخته شده نقطه شروع معقولی برای اکثر مردم هستند.

2. اسید لینولئیک (LA) را برش دهید و روغن دانه را رها کنید – روغن‌های دانه‌های صنعتی (که روغن‌های گیاهی نیز نامیده می‌شوند) بزرگترین منبع غذایی LA هستند، چربی امگا 6 که در طول زمان در بافت‌های شما تجمع می‌یابد و می‌تواند عملکرد میتوکندری را به خطر بیندازد. سعی کنید میزان مصرف LA خود را کمتر از حدود 5 گرم در روز با پخت و پز با چربی های اشباع شده پایدار مانند پیه، روغن و کره تغذیه شده با علف نگه دارید.

همچنین مهم است که از غذاهای بسته بندی شده و رستورانی که حاوی روغن دانه هستند خودداری کنید. این تغییر یکی از بارهای اصلی تولید انرژی سلولی را هدف قرار می دهد.

3. با زردچوبه مانند یک ادویه رفتار کنید نه یک داروی با دوز بالا – به گفته جیسون هاو، متخصص طب یکپارچه MSK، استفاده از زردچوبه در آشپزی بی خطر و راهی عالی برای لذت بردن از آن است. اما کپسول های غلیظ کورکومین، از سوی دیگر، موضوع متفاوتی هستند. هاو تاکید می کند که آنها می توانند با برخی داروها تداخل داشته باشند.⁹

کیفیت محصولات نیز بسیار متفاوت است و دوزهای بالا با مشکلات کبدی در برخی افراد مرتبط است.¹⁰ اگر در حال درمان فعال سرطان هستید یا از داروهای تجویزی استفاده می کنید، قبل از افزودن مکمل کورکومین یا زردچوبه با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود صحبت کنید.

4. ویتامین D خود را بهینه کنید، به طور ایده آل از طریق قرار گرفتن در معرض آفتاب دقیق – ویتامین D به عنوان یک تنظیم کننده قوی فعالیت ژن عمل می کند و از مسیرهای انرژی سلولی که بدن شما به آنها متکی است پشتیبانی می کند. قرار گرفتن در معرض آفتاب دقیق در حوالی ظهر بهترین راه برای افزایش سطح بدن است، با محدوده بهینه تقریباً 60 تا 80 نانوگرم در میلی لیتر (ng/mL). از آنجایی که رسیدن ایمن به آنجا بستگی به نقطه شروع شما دارد، با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود در مورد اینکه آیا آزمایش 25(OH)D برای شما مناسب است یا خیر صحبت کنید.

5. عملکرد روده را بازیابی کنید تا بدن شما بتواند از غذاهای کامل استفاده کند – بسیاری از افراد دارای میکروبیوم روده در معرض خطر هستند و تغییر مستقیم به غذاهای پر فیبر می تواند با افزایش سطح اندوتوکسین نتیجه معکوس داشته باشد. برای اکثر مردم، برنج سفید خوب پخته شده و میوه های کامل اولین قدم منطقی است.

اگر روده شما به شدت آسیب دیده است، به تدریج آن را مخروط کنید – از گزینه های سبک تر مانند آب میوه تفاله شده قبل از رفتن به میوه کامل و سپس نشاسته هایی مانند برنج سفید با بهبود هضم شروع کنید. برای حمایت بیشتر از سلامت متابولیک، این کار را با حرکات روزانه ترکیب کنید، مانند یک ساعت پیاده روی در روز.